اوه ۵۹ سال دارد و راننده‌ی خودروی ساب است. او از آن دسته مردانی است که اگر کسی را دوست نداشته باشند، با انگشت به او اشاره می‌کنند؛ انگار آن فرد دزد است و انگشت اوه چراغ‌قوه‌ی پلیس! دنیای اوه دنیایی سیاه و سفید است که بر پایه‌ی اصول، قوانین و وفاداری بنا شده. او هر روز صبح رأس ساعت پنج و 45 دقیقه بیدار می‌شود، قهوه‌ی خود را با پیمانه‌ای دقیق دم می‌کند و برای بازرسی محله بیرون می‌رود. او قفل پارکینگ‌ها را چک می‌کند، به سطل‌های زباله لگد می‌زند تا مطمئن شود درست تفکیک شده‌اند و هر دوچرخه‌ای را که در جای نامناسب رها شده باشد، به انبار منتقل می‌کند.
اوه بر این باور است که وضعیت جهان رو به وخامت رفته است؛ مردم دیگر قهوه دم نمی‌کنند، نمی‌توانند با دنده‌عقب رانندگی کنند و به‌جای کار کردن، مدام در حال خوردن ناهار هستند. اوه به‌تازگی و بعد از دهه‌ها کار صادقانه، به‌اجبار بازنشسته شده است، یا آن‌طور که مدیران جوان با لبخندهای مصنوعی می‌گویند: «به او پیشنهاد شده کمی استراحت کند». اما برای اوه، این بازنشستگی به معنای بی‌استفاده بودن است.
تنها کسی که اوه را درک می‌کرد و به دنیای خاکستری او رنگ می‌بخشید، همسرش سونیا بود که شش ماه قبل درگذشت. حالا اوه تنها مانده و تصمیم قاطع گرفته است که به زندگی خود پایان دهد تا دوباره به سونیا بپیوندد. او همه‌ی بدهی‌هایش را پرداخت کرده، اشتراک روزنامه را لغو کرده است و حالا می‌خواهد یک قلاب محکم در سقف سالن نصب کند تا خودش را دار بزند.
اما درست در لحظه‌ای که اوه مشغول اندازه‌گیری دقیق برای نصب قلاب است، صدای ترسناک و خراشیده شدن فلز، آرامش او را برهم می‌زند. اوه با عصبانیت پرده را کنار می‌زند و متوجه می‌شود که همسایه‌های جدید در حال تلاش برای پارک کردن یک تریلر در حیاط خانه‌ی روبه‌رویی هستند. راننده که مردی قدبلند و دست‌وپاچه به نام پاتریک است، مدام اشتباه می‌کند و همسر باردارش، پروانه که زنی ایرانی‌تبار و پرانرژی است، با فریاد سعی دارد او را راهنمایی کند.
اوه نمی‌تواند شاهد این بی‌کفایتی باشد. او می‌بیند که آن‌ها به صندوق‌پست او آسیب زده‌اند و روی گل‌هایش رفته‌اند؛ پس با عصبانیت از خانه خارج می‌شود. او فرمان را از دست پاتریک می‌گیرد و با مهارت کامل تریلر را پارک می‌کند. این اولین برخورد اوه با پروانه است؛ زنی که قرار است تمام برنامه‌های دقیق اوه برای خودکشی را در روزها و هفته‌های آینده، نقش‌برآب کند.
اوه با عصبانیت به خانه برمی‌گردد تا کار ناتمامش را با طناب و قلاب به پایان ببرد؛ اما زنگ در دوباره به صدا درمی‌آید. پروانه برای تشکر و عذرخواهی، ظرفی غذا آورده است؛ برنج با زعفران و مرغ. اوه که اصولاً غذای دیگران را قبول نمی‌کند، در برابر اصرار پروانه و دختربچه‌ی سه‌ساله اش تسلیم می‌شود.
اوه در آن روز موفق به خودکشی نشد؛ زیرا مدام مزاحمت‌های همسایگان و نیاز به تعمیرات در محله، حواس او را پرت کرد. او مردی است که حتی در لحظه‌ی مرگ هم نمی‌تواند به قوانین و نظم، بی‌توجه باشد.