پیپ فیتز آموبی، دیگر آن دختر دبیرستانی پرشوری نبود که برای پروژه‌ی مدرسه‌اش، به‌دنبال کشف حقیقت می‌گشت. حوادث دو سال گذشته، روح و روان او را تکه‌تکه کرده بود. مکس هیستینگز، پسری که پیپ مطمئن بود عامل بسیاری از بدبختی‌های شهر و تجاوز به چندین دختر است، از اتهاماتش تبرئه شده بود و حالا با وقاحت تمام، شکایتی علیه پیپ، به جرم افترا تنظیم کرده بود. این بی‌عدالتی محض، آخرین ضربه به باورهای پیپ درباره‌ی قانون و عدالت بود. او شب‌ها نمی‌خوابید و برای فرار از کابوس‌های بیداری و صدای ارواحی که در سرش فریاد می‌کشیدند، به قرص‌های غیرقانونی پناه برده بود. پیپ در ذهنش، مدام راه‌های کشتن مکس را مرور می‌کرد؛ اما در واقعیت، تهدیدی جدید و ناشناخته، بر زندگی او سایه انداخته بود.
همه چیز، با پیام‌های ناشناس شروع شد: «وقتی تو همانی هستی که ناپدید می‌شوی، چه کسی دنبالت می‌گردد؟» ابتدا پیپ تصور می‌کرد این‌ها فقط پیام‌های آزاردهنده‌ی اینترنتی از طرف ترول‌ها هستند؛ اما ترسش زمانی واقعی شد که نشانه‌ها، به دنیای واقعی آمدند. کبوترهای مرده با سرهای بریده‌شده، در مسیر خانه‌ی او ظاهر شدند و نقاشی‌های گچی از آدمک‌های چوبی بی‌سر، روی سنگفرش خیابان کشیده شد. این نمادها برای پیپ غریبه نبودند؛ آن‌ها امضای قاتلی سریالی به نام «قاتل چسب‌نواری» یا همان دی‌تی کیلر بودند که سال‌ها پیش، دستگیر شده بود. اما بیلی کاراس، مردی که به این قتل‌ها اعتراف کرده بود، در زندان بود. پس چه کسی داشت با ذهن پیپ بازی می‌کرد؟
پیپ تلاش کرد این اتفاقات را نادیده بگیرد یا آن‌ها را به شوخی‌های هم‌کلاسی‌هایش ربط دهد؛ اما غریزه‌ی کارآگاهی‌اش فریاد می‌زد که خطری قریب‌الوقوع در کمین است. او دوباره درباره‌ی پرونده‌ی قدیمی دی‌تی کیلر، تحقیق کرد. با بررسی دقیق شواهد و صحبت با مادر بیلی کاراس، پیپ به حقیقتی هولناک رسید: بیلی کاراس بی‌گناه بود و تحت فشار پلیس، اعتراف کرده بود. یعنی قاتل واقعی هنوز آزاد بود و حالا بعد از سال‌ها سکوت، می‌خواست پیپ را به قربانی ششم خود تبدیل کند. این کشف، پیپ را در موقعیتی متضاد قرار داد: او می‌دانست جانش در خطر است؛ اما نمی‌توانست به پلیس اعتماد کند. پلیسی که یک بی‌گناه را زندانی کرده و قاتلی را آزاد گذاشته بود. او تنها بود و باید، خود را برای رویارویی با هیولا آماده می‌کرد.