جت میسون در روشنایی آزاردهنده‌ی اتاق بیمارستان چشم باز می‌کند و با واقعیتی روبه‌رو می‌شود که از هر کابوسی هولناک‌تر است. او زنده مانده، اما نه کاملاً. دکتر لی، جراح مغز و اعصاب، با لحنی که سعی دارد حرفه‌ای و بی‌احساس باشد، خبر را به او و خانواده‌اش می‌دهد. جت مورد حمله‌ای وحشیانه قرار گرفته است؛ سه ضربه به سرش وارد شده که یکی از آن‌ها جمجمه‌اش را خرد کرده و تکه‌ای استخوان را به حساس‌ترین شریان مغزی‌اش چسبانده است. وضعیت جت به‌دلیل بیماری ارثی کلیه‌اش پیچیده‌تر می‌شود؛ چرا که دیواره‌ی رگ‌های او ضعیف‌تر از آن است که بتواند فشار این ضایعه را تحمل کند. دکتر لی دو گزینه پیش‌روی او می‌گذارد: جراحی فوری با شانس بقای کمتر از ده درصد، یا مرگ قطعی بر اثر پارگی آنوریسم طی هفت روز آینده.
خانواده‌ی جت، شامل پدرش اسکات، مادرش دایان و برادرش لوک، با چهره‌هایی درهم‌شکسته و چشمانی اشک‌بار به او خیره شده‌اند و ملتمسانه از او می‌خواهند شانس ناچیز جراحی را بپذیرد. مادرش با تحکم و گریه سعی دارد اراده‌ی جت را بشکند و او را وادار به پذیرش عمل کند. اما جت که تمام عمر بیست‌وهفت‌ساله‌اش را در سایه‌ی موفقیت‌های خواهر مرده‌اش امیلی و انتظارات بی‌پایان مادرش گذرانده، این بار تصمیم دیگری می‌گیرد. او نمی‌خواهد روی تخت جراحی و در بیهوشی بمیرد. او می‌خواهد این هفته‌ی آخر را زندگی کند. جت با لجاجتی که ریشه در خشم و ناامیدی دارد، پیشنهاد جراحی را رد می‌کند و اعلام می‌کند که می‌خواهد از بیمارستان مرخص شود.
پلیس‌ها وارد اتاق می‌شوند تا از او بازجویی کنند. کارآگاه اکر و گروهبان جک فینی، همسایه‌ی قدیمی و پدر دوست دوران کودکی‌اش بیلی، سؤالاتی می‌پرسند که جت پاسخی برایشان ندارد. او قاتل را ندیده است، فقط صدای قدم‌هایی را شنیده و ضربه‌ای که جهانش را تاریک کرد. آن‌ها به جی‌جی، نامزد سابق جت، مشکوک هستند چون بعد از حادثه ناپدید شده و پیام عذرخواهی عجیبی برای جت فرستاده است. جت اما باور ندارد که جی‌جی گناهکار باشد. وقتی پلیس‌ها اتاق را ترک می‌کنند، جت تصمیمش را نهایی می‌کند. او به خانه برمی‌گردد؛ برای انجام کاری که هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند انجام دهد. او می‌خواهد در این فرصت کوتاه باقی‌مانده، قاتل خودش را پیدا کند و بفهمد چرا کسی خواسته او را از صحنه‌ی روزگار حذف کند. این آخرین پروژه‌ی زندگی ناتمام اوست.