داستان با سفری پرتنش آغاز می‌شود. آدام و آملیا رایت در یک خودروی موریس ماینر قدیمی در حال پیمودن جاده‌های برفی و خطرناک اسکاتلند هستند. آدام فیلم‌نامه‌نویسی است که همه‌ی عمرش با عارضه‌ی ادراک‌پریشی چهره‌ای دست‌ و پنجه نرم کرده است؛ او قادر نیست چهره‌ی هیچ‌کس، حتی همسرش یا خودش را، در آینه تشخیص دهد و فقط از طریق نشانه هایی مانند لباس، بو یا صدا، افراد را شناسایی می‌کند. آملیا که در پناهگاه حیوانات کار می‌کند این سفر آخر هفته را در قرعه‌کشی محل کارش برنده شده و امیدوار است این سفر بتواند ازدواج ده ساله‌شان را که مدتی است سرد شده، نجات دهد. فضای داخل ماشین پر از سکوت‌های سنگین و بحث‌های نیمه‌کاره است و آدام که از رانندگی و سفر متنفر است، مدام احساس نارضایتی می‌کند. آن‌ها در میانه‌ی راه و در تاریکی شب، گرفتار طوفان برف می‌شوند و به‌سختی مسیر خود را به سمت بلک‌واتر پیدا می‌کنند.
مقصد آن‌ها کلیسایی قدیمی و تغییرکاربری‌داده‌شده در منطقه‌ای دورافتاده است که جز کوهستان و دریاچه‌ای سیاه، هیچ چیز دیگری ندارد. وقتی آن‌ها به کلیسا می‌رسند، متوجه می‌شوند که درها قفل است و هیچ‌کس برای استقبال نیامده؛ اما ناگهان درها باز می‌شوند و فضای داخلی غبارگرفته و سرد، نمایان می‌شود. برق قطع است و آن‌ها مجبورند با شمع، محیط را روشن کنند. آدام و آملیا به همراه سگ پیرشان، باب، وارد این ساختمان عجیب می‌شوند که بیشتر شبیه لوکیشن فیلم‌های ترسناک است تا یک اقامتگاه عاشقانه. آن‌ها در آشپزخانه، یادداشتی پیدا می‌کنند که به آن‌ها خوش‌آمد گفته؛ اما هویت میزبان مشخص نیست. آدام در حین گشت‌زنی در خانه، متوجه می‌شود که دکوراسیون داخلی شباهت عجیبی به خانه‌ی خودشان در لندن دارد و این موضوع، حس ناامنی را در او بیدار می‌کند. در همین حین، ما با نامه‌هایی روبه‌رو می‌شویم که همسر آدام هر سال در سالگرد ازدواجشان نوشته؛ اما هرگز به او نداده است؛ نامه‌هایی که رازهای مگوی این رابطه را فاش می‌کنند و نشان می‌دهند که عشق آن‌ها، چگونه با دروغ آمیخته شده است.