ما معمولاً کمبود را فقط با مقدار چیزی که نداریم تعریف می‌کنیم. وقتی کسی پول کمی دارد، می‌گوییم مشکل مالی دارد. وقتی کسی زمان کافی ندارد، می‌گوییم برنامه‌اش شلوغ است. اما سندهیل مولاینیتن و الدار شفیـر نگاه متفاوتی دارند. آن‌ها معتقدند کمبود فقط یک مشکل بیرونی نیست؛ بلکه روی ذهن انسان هم اثر می‌گذارد.
برای توضیح این موضوع، نویسندگان دو مثال متفاوت از کمبود زمان و کمبود پول می‌آورند.
مثال اول درباره‌ی خود مولاینیتن است. او مدتی با حجم زیادی از کارهای عقب‌افتاده روبه‌رو شده بود. پیام‌هایی که باید پاسخ می‌داد، پروژه‌هایی که باید تمام می‌کرد و مسئولیت‌هایی که مدام عقب می‌افتادند. او تصمیم گرفت هیچ کار جدیدی قبول نکند تا ابتدا کارهای باقی‌مانده را تمام کند. اما مدت زیادی نگذشت که یک فرصت جذاب جدید پیش آمد و او دوباره یک تعهد تازه پذیرفت. نتیجه این شد که دوباره همان فشار قبلی برگشت.
مشکل این نبود که او نمی‌دانست باید چه کار کند. او دقیقاً می‌دانست برنامه‌ریزی و مدیریت زمان مهم است. اما وقتی ذهن درگیر کمبود زمان می‌شود، همان مسئله همه‌ی توجه را به خودش اختصاص می‌دهد.
مثال دوم درباره‌ی فردی به نام شاون است که با فشار مالی زندگی می‌کرد. او می‌دانست باید کمتر خرج کند و بدهی‌هایش را کنترل کند؛ اما هزینه‌های ضروری زندگی اجازه نمی‌داد همیشه طبق برنامه پیش برود.
این دو داستان یک نکته‌ی مشترک دارند: کمبود باعث می‌شود ذهن روی مشکل فوری قفل شود.
وقتی چیزی برای ما کم می‌شود، ذهن به‌صورت طبیعی بیشتر درگیر همان موضوع می‌شود. فردی که پول کافی ندارد، بیشتر به هزینه‌ها، بدهی‌ها و راه‌های تأمین پول فکر می‌کند. فردی که زمان کمی دارد، بیشتر درگیر کارهای فوری و عقب‌افتاده می‌شود.
این تمرکز در ابتدا مفید است. ذهن تلاش می‌کند مهم‌ترین مشکل را حل کند. برای همین، فردی که با یک کمبود روبه‌رو است، ممکن است برای حل همان مشکل تمرکز بیشتری داشته باشد. اما مشکل از جایی شروع می‌شود که این وضعیت ادامه پیدا کند. وقتی یک موضوع همه‌ی فضای ذهن را اشغال کند، توجه به مسائل دیگر کمتر می‌شود. فردی که همه‌ی فکرش درگیر پرداخت هزینه‌های امروز است، شاید کمتر به برنامه‌ریزی مالی آینده فکر کند. کسی که همیشه درگیر کارهای فوری است، ممکن است اهداف مهم‌تر زندگی را عقب بیندازد.
نویسندگان این وضعیت را با مفهوم «تونل ذهنی» توضیح می‌دهند. دقیقاً مثل فردی که داخل یک تونل حرکت می‌کند و فقط مسیر روبه‌روی خود را واضح می‌بیند، انسان گرفتار کمبود هم بیشتر متوجه مسئله‌ای می‌شود که جلوی چشمش قرار دارد. در ایده‌ی کلیدی بعدی، بیشتر درباره‌ی این تونل توضیح می‌دهیم.