یاد بگیرید تروما چگونه بر بدن و ذهن شما اثر می‌گذارد
همه‌ی ما داستان‌هایی درباره‌ی کهنه‌سربازان جنگی دچار تروما شنیده‌ایم که با بی‌رحمی و درد روبه‌رو شده‌اند، در جنگ دیگران را کشته‌اند یا شاهد مرگ هم‌رزم خود بوده‌اند. اغلب، این سربازان دچار تروما دیگر نمی‌توانند به جامعه برگردند. آن‌ها مدام خاطراتشان را مرور می‌کنند، واکنش‌هایی بیش‌ازحد حساس پیدا می‌کنند و برای خودشان و عزیزانشان غریبه می‌شوند. در بدن و ذهن افرادی که تروما را تجربه کرده‌اند، چه می‌گذرد؟ و چرا رهایی از آن این‌قدر سخت است؟
در خلاصه کتاب بدن فراموش نمی‌کند، یاد می‌گیرید که چرا تجربه‌ی تروما ما را رها نمی‌کند. می‌بینید بیماران دچار تروما چگونه محیط اطرافشان را درک می‌کنند. در نهایت، می‌فهمید که چرا امید زیادی به درمان افراد دچار تروما هست و چگونه تروما را درمان می‌کنند. همچنین درک می‌کنید چرا کهنه‌سربازان جنگ فقط به دیگر کهنه‌سربازان اعتماد می‌کنند، چرا یک تصویر معمولی در مجله افکار وحشتناکی به ذهن می‌آورد و چگونه یوگا به بیماران دچار تروما کمک می‌کند تا از دردشان رها شوند.

تروما چیزی نیست که فقط کهنه‌سربازان جنگ با آن روبه‌رو شوند؛ این پدیده در جامعه‌ی ما بسیار فراگیرتر از آن چیزی است که تصور می‌کنیم. حقیقت این است که تروما برای هر کسی اتفاق می‌افتد و زمان آن رسیده است که بفهمیم تروما یعنی چه.
تروماها به دلیل تجربه‌ی استرس یا درد شدید به وجود می‌آیند. حالتی که فرد را ناتوان می‌کند یا بیش‌ازحد تحت فشار قرار می‌دهد تا با آن استرس یا درد کنار بیاید. تجربه‌های مربوط به جنگ معمولاً باعث تروما می‌شوند؛ اما جرایم خشونت‌آمیز و حوادث نیز چنین اثری دارند. تجاوز و آزار کودکان، اتفاقات وحشتناکی هستند و متأسفانه شایع‌تر از آن‌ چیزی هستند که فکر می‌کنید. گزارش‌ها نشان می‌دهند که در سال ۲۰۱۴، فقط در ایالات متحده، دوازده میلیون زن، قربانی تجاوز بوده‌اند و بیشتر از پنجاه درصد این زنان در زمان تجاوز زیر پانزده سال داشتند. هر سال در ایالات متحده، سه میلیون مورد آزار کودکان گزارش می‌شود.
این تجربه‌های تروماتیک زندگی افراد درگیر و همچنین دوستان و خانواده‌هایشان را تغییر می‌دهند. افراد دچار تروما اغلب از اختلال استرس پس از تروما (PTSD) رنج می‌برند که باعث افسردگی و سوءمصرف مواد مخدر می‌شود. علاوه‌بر این، افراد دچار تروما معمولاً به کسانی که تجربه‌ی شبیه آن‌ها را نداشته‌اند، بی‌اعتمادند و تصور می‌کنند هیچ‌کس آن‌ها را درک نمی‌کند.
این موضوع در یکی از گروه‌های درمانی اتفاق افتاد. گروهی که بسل ون‌درکولک برای کهنه‌سربازان جنگ ویتنام ترتیب داده بود. این گروه به کهنه‌سربازان کمک کرد دوستانی پیدا کنند و تجربه‌هایشان را به اشتراک بگذارند؛ اما کسانی که در جنگ دچار تروما نشده بودند، از نظر گروه بیگانه بودند؛ از جمله خود نویسنده. گوش دادن، همدلی و اعتمادسازی با کهنه‌سربازان مدت‌ها از نویسنده زمان گرفت تا او را در میان خودشان قبول کنند.
ایجاد ارتباط با فردی که از PTSD رنج می‌برد، به‌خودی‌خود چالش‌برانگیز است؛ حالا تصور کنید بخواهید رابطه‌ای مانند ازدواج، دوستی نزدیک یا رابطه‌ی پایدار والد-فرزند را حفظ کنید. افراد دچار تروما حتی به کسانی که بیشتر از همه دوستشان دارند، از جمله شریک زندگی و فرزندانشان، به‌سختی اعتماد می‌کنند. این موضوع برای دوستان و خانواده‌ها بسیار سخت است و اغلب علت جدایی یا طلاق است.