اکوتوپیا
کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند (و فرزندانتان از اینکه آن را خواندهاید، خوشحال خواهند شد) (2019) دقیقاً همان چیزی است که عنوانش نشان میدهد: کتابی دربارهی تربیت فرزند. این کتاب گنجینهای از دانش کاربردی است که با خواندنش ناخودآگاه به این فکر میافتید که کاش در دوران کودکیتان این گنجینه را داشتید. فلیپا پری در این کتاب با تمرکز بر سلامت روان و رشد عاطفی، رویکردی جدید به فرزندپروری دارد که برای دنیای مدرن ما مناسب است.
فلیپا پری، رواندرمانگر و نویسندهی بریتانیایی است. از دیگر کتابهای او میتوان به «داستان مصور رواندرمانی» و «چگونه عاقل بمانیم» (2012) اشاره کرد.
حتی اگر هرگز بچهای بزرگ نکرده باشید، همهی ما تجربهای از فرزندپروری داریم. ممکن است زمانی را در کودکیتان به خاطر بیاورید که بزرگترها نظر شما را نادیده گرفتند و این موضوع باعث شد احساس تنهایی و ناراحتی کنید. حالا اگر در جایگاه پدر و مادر خودتان باشید، ممکن است همان اتفاق را چیز بیاهمیتی بدانید یا به یاد آورید که فرزندتان در آن زمان بیش از حد به توجه شما نیاز داشت یا شما را اذیت میکرد. هیچکدام از این دیدگاهها غلط نیستند؛ فقط زاویهدید متفاوتی به موضوع دارند.
این تفاوت در دیدگاه، یکی از موضوعاتی است که فلیپا پری در کتاب «کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند» به آن پرداخته است. پری به جای اینکه صفحات کتابش را پر از روشهای تنبیه و ترفندهای فرزندپروری کند، تمرکز بر رشد ذهنی و احساسی کودکان را مهم میداند و دیدگاهی جدید به موضوع قدیمی تربیت فرزند دارد.
اما پدر و مادرها مراقب باشید! اگر میخواهید از این دیدگاه جدید استفاده کنید، باید آماده باشید تا پیشفرضهایتان را کنار بگذارید و نگاهی دقیق و عمیق به رفتارهایتان و نتایج آنها بیندازید. در این خلاصه کتاب با این موارد آشنا خواهید شد:
پدر یا مادر شدن تجربهی دشواری است و به ما احساس بیکفایتی و بیتجربگی کامل میدهد؛ درست مثل اینکه شغل مهمی را به عهده گرفتهایم که کاملاً برای آن آماده نیستیم. اما حقیقت چیز دیگری است. همهی والدین تازهکار مجموعهای غنی از تجربیات شخصی در زمینهی تربیت فرزند دارند؛ نه از دیدگاه یک پدر یا مادر، بلکه از دیدگاه یک کودک.
همهی ما روزی کودک بودهایم و برای درک زمان حال باید گذشته را بشناسیم. به عبارت دیگر، برای فهمیدن الگوهای رفتاری فرزندمان، باید به بزرگترین تأثیرگذار در زندگی او، یعنی خودمان، دقیقتر نگاه کنیم. ما اولین و مهمترین الگوی آنها هستیم، پس قبل از آنکه بتوانیم فرزندمان را درک کنیم، باید خودمان را بشناسیم. و تجربیات کودکی ما بیشتر از هر عامل دیگری روی روابط والد و فرزندی تأثیر منفی میگذارند.
اتفاقاتی که در آن دوران شکل گرفتهاند، تأثیر زیادی بر واکنشهای عاطفی و سبک فرزندپروری ما دارند. نمونهی خوبی از این موضوع را میتوان در اسکار (یکی از مراجعین نویسنده) دید. او متوجه شد که هرگاه پسر هجدهماههاش غذایش را نمیخورد یا آن را روی زمین میانداخت، خشمگین میشود. اسکار با کمک نویسندهی این کتاب و با بررسی دوران کودکیاش، دلیل این امر را کشف کرد؛ در دوران کودکی خودش، همان رفتار باعث میشد که والدینش با عصبانیت به دستش بزنند و او را از اتاق بیرون کنند. اسکار اجازه میداد تا تجربیات دوران کودکیاش بر فرزندپروریاش تأثیر بگذارد.
خوشبختانه، راهی برای حذف این الگوهای منفی در خودتان هست. برای رسیدن به این هدف، باید دوران کودکی خودتان را بازبینی کنید و اتفاقاتی مثبت و منفی را بررسی کنید کعه بهوضوح در یادتان مانده است. به واکنشهای عاطفیتان فکر کنید؛ در آن زمان دربارهی رفتار دیگران با خودتان چه احساسی داشتید و اکنون چه احساسی در این باره دارید؟ درک عمیق این تجربیات دوران کودکی و پیامدهای عاطفی آنها، یکی از مؤثرترین ابزارها برای فرزندپروری همدلانه است.
هنگام بزرگ کردن فرزندان، احساسات منفی درون خودتان را زنگ هشدار بدانید. والدین اغلب به وقایع خاص با خشم یا ناامیدی واکنش نشان میدهند؛ زیرا مغز بهطور ناخودآگاه از ما در برابر احساساتی مثل اشتیاق، حسادت یا تحقیر که در دوران کودکی تجربه کردهایم، محافظت میکند. این خشم یا ناامیدی نشانهای است برای بازبینی دوران کودکیمان. با این کار برای حذف آن واکنشهای منفی تلاش میکنیم و آن را با همدلی با فرزندمان جایگزین میکنیم. در نهایت، میتوانیم به والدین باملاحظهای که آرزو داریم، تبدیل شویم.
65 پاسخ
تربیت خود یعنی الگو برای فرزندان،متاسفانه جامعه ما اهمیت آموزش و پرورش در خانواده خیلی کم رنگ کرده نتیجه می شود جامعه ای ناامن و بی بند و بار.
در خانواده های خودمون خیلی دیدیم که اگر بچه دلبستگی ایمن داشته باشد میگن بچه خیلی وابسته ات شده !!!
رفتار ما الگوی فرزندانمان میشود و نباید خواسته هایشان را نادیده بگیریم باید توجه کنیم اما تسلیم نشیم
کتاب خوبی به نظر میرسه، هرچند بنظر من در علو م روانشناسی و اجتماعی همیشه همهچی صددرصد نیست و چندسال بعد ممکنه نظرات دیگهای ارائه بشه، در کل مطالب خوبی بود
خیلی کتاب خوبی بود. به نظرم ارزش وقت گذاشتن برای مطالعه کامل رو داره.
با خوندن این کتاب متوجه میشیم بجای اینکه همیشه یک نگاه از بالا به پایین به رابطمون با بچهها داشته باشیم، برای یکبار هم که شده خودمون رو در کنار اونها ببینیم و برای تمامی احساستشون ارزش قائل بشیم چونکه اونها هنوز به سنی نرسیدن که بتونن خوب و بد رو تشخیص بدن و سرکوب کوچیک ترین احساسشون میتونه در آینده بزرگترین ناهنجاری هارو بوجود بیاره.
عالی بود
دقیقا ما برای تربیت فرزندان اول باید از خودمون شروع کنیممم
کتاب فوقالعاده ای بود. واقعا نکات پرورش فرزند رو از زاویه دیگه ای تحلیل کرده
اهمیت توسعه فردی چقدر پررنگه این موضوع که فرزند پروری و خیلی جذاب برای من مادر منتها چقدر این مسئله میتونه وسیع باشه بسیار سپاسگذارم
رفتارهایی توجه کنید که باعث نادیدهگرفته شدن بچهها میشود.
البته کتاب والدین هوشیار از آقای سجاد نوروزیان هم در کنار این کتاب کمک بزرگی میتونه باشه
یه جای کتاب اشاره کرده که شما به احتمال زیاد رفتارهایی که در کودکی با شما شده روی بچه هاتون اجرا میکنید:”قبل از آنکه بتوانیم فرزندمان را درک کنیم، باید خودمان را بشناسیم. و تجربیات کودکی ما بیشتر از هر عامل دیگری روی روابط والد و فرزندی تأثیر منفی میگذارند.اتفاقاتی که در آن دوران شکل گرفتهاند، تأثیر زیادی بر واکنشهای عاطفی و سبک فرزندپروری ما دارند.”
اینکه میگن هر کس به سهم خودش میتونه دنیا رو جای بهتری برای زیستن کن رو میشه همین جا فهمید منظورم اینه حداقل اشتباهات نسل گذشته رو تکرار نکنیم و انسانهایی با روان سالم پرورش بدیم.
عالی بود . این کتاب یکی از گزینه های مطالعم بود که توسط شما رفع شد. ممنونم از لطفتون و زحمتاتون . درضمن کالکشن فرزند پروریو ذخیره کردم برای مطالعه بیشتر . امیدوارم هممون متوجه این باشیم که فرزند خوب تربیت کردن نتیجش میشه یک جامعه خوب… لطفا پدرومادرخوبی باشید برای فرزندانتون.
تحمل نا امیدی🥹
باید دوران کودکی خودتان را بازبینی کنید و اتفاقاتی مثبت و منفی را بررسی کنید کعه بهوضوح در یادتان مانده است.
یکی از بهترین کتابهایی بود که تو اکوتوپیا خوندم
حتما کاملش رو هم میخرم و میخونم
عالی بود👌👌👌
واقعا از این دسته کتاب ها میشه عمیقا به این نکته پی برد که پدر یا مادر خوبی بودن ، قطعا یه مهارته که به نظرم توی شرایط سخت امروزی، لازمه که به خوبی این مهارت هارو بلد باشیم و بعد به فرزند داشتن فکر کنیم !
میشه گفت این کتاب و امثال اون واقعا برای والدین ضروریه (:
درود و خداقوت 🌱 خیلی کتاب خوبی انتخاب کردین واقعا عالی بود ماهم در آینده پدر٫مادر میشیم و نیازه که از الان روی خودمون کار کنیم و اگاهی کسب کنیم.
یه نکته رو دوست داشتم:
1_برای فهمیدن الگوی رفتاری فرزندمان،باید به بزرگترین تاثیرگذار در زندگی او،یعنی خودمان ،دقیق تر نگاه کنیم.ما اولین و مهمترین الگوی آنها هستیم.پس قبل از آنکه بتوانیم فرزندمان را درک کنیم،باید خودمان را بشناسیم.
عالی بود👏
تشکر از زحمات و سایت خوبتون 💚✨
مهمتر از همه، یک والد فقط تصمیمها و کارهای خود را میتواند کنترل کند. پس ما باید به تغییر این موارد در خودمان توجه کنیم؛ بهجای اینکه رفتار فرزندمان را تغییر دهیم.
ممکن است درست ترین کار به نظر برسد. ممکن است تلاش برای تحقیر کردن، قضاوت کردن، منحرف کردن یا سرزنش کردن احساساتشان کار درستی به نظر برسد. ما نمی خواهیم کسی که دوستش داریم ناراحت باشد و نیز نمی خواهیم با آغوش باز پذیرای ناراحتی یا خشمشان باشیم، ناراحتی و خشمی که ممکن است برای ما خطرناک و نگران کننده باشد؛ انگار که ما به نوعی این احساسات را تقویت می کنیم، اما وقتی احساسات را نمی پذیریم، آن ها ناپدید نمی شوند. فقط در جایی پنهان می شوند؛ جایی که در آن بدتر می شوند و بعدا در زندگی مشکل ایجاد می کنند.
به این فکر کنید: وقتی صدایتان شنیده نمی شود، چه زمانی باید با بلندترین صدا فریاد بزنید؟ احساسات باید شنیده شوند. من نمی خواهم شما به خاطر نحوه ی واکنش نشان دادنتان به احساسات فرزندتان در گذشته احساس بدی داشته باشید، اما می خواهم تأکید کنم درک کردن و جدی گرفتن و تأیید احساسات فرزندتان چقدر مهم است. شایع ترین علت افسردگی بزرگ سالان اتفاقی که در حال حاضر برایشان می افتد نیست، بلکه این است که در کودکی در رابطه شان با پدر و مادر یاد نگرفته اند چطور آرام شوند. اگر به فردی به جای اینکه درک شود و آرام شود گفته شده باشد که احساسش را رها کند یا اینکه از شدت گریه به خواب رفته باشد یا او را با خشمش تنها گذاشته باشند، ظرفیتش برای تحمل احساسات ناخوشایند یا دردناک کم تر و کم تر می شود، در حالی که ناسازگاری های عاطفی بیشتر و بیشتر می شوند و توانایی شان برای تحمل آن احساسات افول می کند.
تکمیل کننده و عالی
ممنون
خیلی خوب بود کتابش
چه خوبه که اطلاعات زیادی در مورد فرزندپروری هست و میتونیم استفاده کنیم
نکاتی که در بچگی برای ما رعایت نشد، کاش یاد بگیریم و ما برای فرزندانمان انجام دهیم
مثل همدلی
اجازه به بروز خلاقیت و ..
ممنون بابت این کتاب
کتاب “کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند” از فلیپا پری، واقعاً نگاه تازهای به موضوع تربیت بچهها داره. چیزی که برام خیلی جذاب بود، نحوه تمرکز کتاب روی احساسات و ارتباط بین والدین و فرزندان بود، نه فقط ارائه تکنیکهای خشک و بیروح.
یکی از بخشهایی که حسابی نظرم رو جلب کرد، تاکید نویسنده روی این بود که والدین باید اول به خودشون رسیدگی کنن و مشکلات درونیشون رو حل کنن تا بتونن به درستی از پس تربیت فرزند بر بیان. این نگاه واقعاً مهمه، چون خیلی وقتها ما فکر میکنیم مشکل از بچههاست، در حالی که شاید مسئله اصلی توی خودمونه.
اینکه چطور باید با احساسات فرزندانمون کنار بیایم و بهشون اجازه بدیم که خودشون باشن، به نظرم خیلی تاثیرگذاره. فلیپا پری خیلی قشنگ توضیح میده که چطور با فهمیدن و درک احساسات بچههامون، میتونیم یه رابطه قویتر و سالمتر باهاشون بسازیم.
حالا یه سوال برام پیش میاد: اگر ما به عنوان والدین از بچگیمون چیزهایی رو به ارث بردیم که روی تربیت بچههامون تاثیر منفی میذاره، چطور میتونیم اون الگوهای قدیمی رو بشکنیم و به یه مسیر بهتر هدایت بشیم؟
خیلی ممنون 🙏💚
کاش بتونیم در برابر چالش های مختلف زندگی صبور و منعطف باشیم و با استفاده از تفکر نقاد و خلاقیت دنبال راه حل مناسب خودمون بگردیم
پری به جای اینکه صفحات کتابش را پر از روشهای تنبیه و ترفندهای فرزندپروری کند، تمرکز بر رشد ذهنی و احساسی کودکان را مهم میداند و دیدگاهی جدید به موضوع قدیمی تربیت فرزند دارد.
با تشکر از تیم خوب اکوتوپیا بابت راه اندازی بخش خلاصه کتاب و ارائه خلاصه با کیفیت کتب خواندنی و راه اندازی این چالش دوست داشتنی، دم شما گرم…
کتاب بسیار کاربردی وخوبیه کاش تمام والدین قبل از بچه دار شدن آگاه بشن تا جامعه سالم تری از لحاظ روانی داشته باشیم
عالی و جالب بود. این خلاصه کتاب رو باید به کسانی بچه دارن بفرستم بخونن
کتاب خوبی است. مغز ما به واسطهی تجربیاتی که داریم از نظر فیزیکی تغییر میکند؛ قابلیتی به نام انعطافپذیری عصبی که به این معنی است که ما قدرت شکلدهی به مغز بالایی را داریم. مغز در طول زمان کامل میشود؛ پس رفتارهای نادرست باید فرصتی برای رشد در نظر گرفته شوند، نه تنبیه.
به نظرم فرزند پروری مقوله سنگین و سختیه و این سطح راهنمایی میتونه فقط یه دریچه خیلی خیلی کوچیکی باشه.