6 پاسخ

1. ظهور جمهوری گیلاد، داستانی ویران‌شهری است؛ اما شیوه‌ حکومت رژیم تمامیت‌خواه و بی‌رحم آن، تا حد زیادی از زندگی واقعی گرفته شده است. این رژیم شهروندانش را از انسانیت و در برخی موارد، از همدلی تهی می‌کند. به همین دلیل است که داستان آفرد که میان همدستی با رژیم و مقاومت در برابر آن تردید دارد، همچنان در مخاطبان معاصر اثر دارد.

   پاسخ

2. این یک رمان نیست؛ این دفتر خاطراتِ ماست…
   کتاب رو بستم. دستام می‌لرزید. نه از ترسِ داستان، از وحشتِ شباهت. مارگارت اتوود اسم کتابش رو گذاشته «سرگذشت ندیمه»، ولی من که داشتم می‌خوندم، انگار داشتم تیتر روزنامه‌های این روزهای ایران رو مرور می‌کردم. انگار داشتم «سرگذشتِ خودمون» رو می‌خوندم فارغ از زن یا مرد بودن.

   حکومت گیلیاد یک‌شبه ساخته نشد. این ترسناک‌ترین درسِ کتابه. گیلیاد از یه روز صبح که بیدار شدیم نیومد؛ گیلیاد از «عادت کردن» اومد. از وقتی که گفتن: «عمل به دین اسلام واجبه و ما باید شما رو به بهشت ببریم»، «فیلترینگ برای شکست عملیات دشمنه»، «آمریکا هیچ غلطی نمیتونه بکنه ولی تمامی مشکلات زیر سر اونه». و ما… ما سکوت کردیم. گفتیم: «شاید راسته». ولی درست نبود و همه اینها تبدیل شد به دیوار. تبدیل شد به گلوله. تبدیل شد به طناب دار. حالا دیگه اعتراض هم کنیم میگن کردیم اغتشاش…

   ما در گیلیاد زندگی می‌کنیم؟ تو کتاب، دیواری هست که کسی حق نداره ازش رد بشه؛ اینجا اسمش شده فیلترینگ و مرزهای بسته. اونجا «چشم‌ها» (پلیس مخفی) همه‌جا هستن؛ اینجا لباس‌شخصی‌ها میان جمعیت. اونجا اسم زن‌ها رو می‌گیرن و بهشون می‌گن وظیفه‌تون فقط اطاعت؛ اینجا سال ۵۷ همین بلا رو سر مادران ما آوردن و حالا می‌خوان ما رو هم توی همون تاریکی نگه دارن.

   خطرناک‌ترین جمله‌ی کتاب که مغزم رو سوراخ کرد این بود میدونی چی بود؟
   «عادی یعنی چیزی که بهش عادت کردی.»

   دقیقا چون جمهوری اسلامی سال‌هاست روی همین حساب کرده. اینکه ما به فقر، به سرکوب، به تحقیر، و به دیدن خون روی آسفالت «عادت» کنیم. که وقتی بهمون می‌گن «اغتشاشگر»، باور کنیم که مجرمیم. اما کور خوندن. دیگه بسه فراهم کردن شرایط برای ظهور اما غایبتان که خودتون هم میگید بیاد چیزی عوض نمیشه و حتی کشته هم میشه پس مریضید؟ دیوانه اید که کشورمون رو نابود کردید؟ شنیده بودید ظلم زیاد بشه میاد پس خودتون دست به کار شدید و زیادش کردید؟ یعنی این همه به اومدنش علاقه دارید؟

   چرا ما «آفرد»های این قصه نیستیم؟ آفرد شخصیت اصلی داستان یه جایی می‌فهمه که بزرگ‌ترین مقاومت، اسلحه دست گرفتن نیست (هرچند اونم لازمه)؛ بزرگ‌ترین مقاومت «فراموش نکردنه». اینکه یادت نره کی بودی. یادت نره قبل از اینکه این سیاهی بیاد، «زندگی» چه رنگی بود. یادت نره حق تو شادیه، رقصیدنه، بوسیدنه، آزاد بودنه که همه اینا یعنی زندگی کردن پس بیاید حقمون رو پس بگیریم.

   امروز، ۱۸ دی ۱۴۰۴، وقتی تو خیابون‌های شهر ساعت 8 شب کنار هم هسیتم نشون میده که که دیگه لازمه این چرخه عادتی که برامون ساختن رو نابود کنیم. رژیم داره آخرین زورهاشو می‌زنه. تو خیابون سرکوب می‌کنه، تهدید می‌کنه، ولی نمی‌فهمه که ترس ما ریخته. وقتی ترس بریزه، دیکتاتور هم لخت می‌شه. از بدشانسی ما دیکتاتوری گیر ما افتاده که از لخت شدن لذت هم میبره ولی ایرادی نداره تعداد ما بالاست و دوام نمیاره تو این سنی که داره.

   درسته امشب قصه رو عوض می کنیم دوست من، هم‌وطن من، ما دیگه فقط قربانی‌های یک رمان غمگین نیستیم. ما نویسنده‌های پایانِ این داستانیم. شاید اون‌ها باتوم داشته باشن، شاید هنوز عده‌ای که مغزشون توسط سیستم شستشو شده (مثل «عمه»های توی کتاب) از دیکتاتور دفاع کنن، اما ما همو داریم. ما امید رو داریم. شنیدن خبر حمایت‌های جهانی، از آمریکا تا اسرائیل، یا پیام‌های شاهزاده، شاید دلگرم‌کننده باشن که قطعا هستن اما معجزه اصلی ما هستیم. من و تویی که دیگه نمی‌ترسیم و حاضریم بمیریم ولی نسل بعدی بتونه زندگی کنه.

   پس امشب، ساعت ۸ شب، به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، فریادمون رو یکی می‌کنیم. نه فقط برای اعتراض به وضعیت اقتصادی؛ برای اینکه بهشون بگیم: «دیگه وقت رفتن همه شماست چه سبز باشید چه بنفش چه صورتی دیگه فایده نداره، چون رو شده دستتون برای همه که با همید. حالا که همه چیز مشخصه به فکر افتادید؟ حالا که نابودی نزدیکه با ماسک جدید میخواید هنوز هم از این سفره بخورید لامصبا بس نیست؟ چرا بسه دیگه کافیه…»

   پیروزی از اون چیزی که فکر می‌کنید نزدیک‌تره. فقط کافیه «آدم موندن» رو تمرین کنیم و تسلیم عادی‌سازی نشیم.
   قرار ما: کف خیابون، یا پشت پنجره‌ها. فقط صدا باش. چون سکوت، پیش غذاییه که دیکتاتورها رو آماده میکنه برای خوردت غذای اصلی یعنی مغز جوان هامون، ولی دیگه دوران ضحاک و مارهاش دیگه تمومه

   پس زنده باد آزادی 🕊️
   جاوید شاه✌️

   پاسخ

3. این کتاب به نقد قدرت‌های تمامیت‌خواه و اثرات کنترل اجتماعی بر آزادی‌های فردی می پردازد.

   پاسخ

4. این رمان فقط یک حکایت تخیلی نیست بلکه هشداری اجتماعی درباره خطرات تعصب، بنیادگرایی و از بین بردن حقوق بشر است.

   پاسخ

5. قدرت همیشه همراه خودش فساد رو داره و چقدر ترسناک که این قدرت با یک ایدئولوژی باطل باعث مسمومیت ذهن جامعه بشه. در جامعه‌ای که ایدئولوژی بدنه اصلی حاکمیت باشه فسادش افسار گسیخته می‌شه چون دست هرکسی که به قدرت وصله بیشتر باز می‌شه و حلقه فساد گسترده‌تر می‌شه و جایی برای اعتراض نمی‌ذاره. چون حکام هر عمل اعتراضی رو مخالفت با اون ایدئولوژی در نظر می‌گیرن و با قانون از پیش تعیین شده برای این جرم گذاشتن تا خیال خودشون رو راحت کنن، اشد مجازات رو برای معترض در نظر می‌گیرن. چون معترض باعث به خطر افتادن حلقه فسادشون می‌شه و اگه این آگاهی در سطح جامعه گسترده بشه، شعله اعتراض رو بیشتر می‌کنه. چه چیزی بدتر ازین برای حلقه فساد و چه رهاکاری ساده‌تر از ایدئولوژی برای از بین بردن ریشه اعتراض!

   پاسخ

6. نوعی از توتالیتاریسم را درقالب داستان بیان میکند

   پاسخ