اقتصاد توجه

در اقتصاد میزان کمیابی یک کالا تعیین‌کننده ارزش آن است. با آمدن و رشد فضای مجازی، رسانه‌ها افزایش زیادی پیدا کردند و دیگر اطلاعات ویژگی کمیابی خود را از دست داده‌است. حتی در بسیاری از موارد مردم دچار سرریز اطلاعاتی نیز شده‌اند. اینجا درست نقطه شکل‌گیری مفهوم “اقتصاد توجه” است.

جلب توجه در عصر انفجار اطلاعات

مفهوم اقتصاد توجه اولین بار توسط هربرت سایمون مطرح شد. سایمون معتقد بود ثروت اطلاعات، فقر ایجاد می‌کند. دقت کنید محدودیتی برای تولید اطلاعات وجود ندارد اما از آن جایی که اطلاعات، توجه انسان را مصرف می‌کنند و میزان توجه هم محدود هست، زیاد بودن اطلاعات باعث می‌شود افراد با کمبود توجه مواجه شوند. درست همین‌ جا این دغدغه پیش می‌آید که انسان‌ها توجه‌شان را در بهترین جای ممکن مصرف کنند. با زیاد شدن و انفجار اطلاعات، تعادل عرضه و تقاضا بهم خورد و عرضه انفجاری اطلاعات در مقابل تقاضای کم قرار گرفت.

نکته‌ای که وجود دارد این است که توجه، کمیاب‌ترین و ارزشمند ترین منبع ذهنی است. بنابراین فقط تولید وسیع و توزیع درست اطلاعات کافی نیست، نکته مهم جلب توجه مخاطبان است.

سوشال مدیا و اقتصاد توجه

بسیاری از اقتصاددانان توجه را یک‌نوع پول رایج می‌دانند که خیلی از ویژگی‌های ثروت را دارد. کسانی که آن را ندارند می‌خواهند و کسانی که دارند بیشتر می‌خواهند.

با این پول(توجه) می‌توان تجارت کرد. ارزش این مدل پول بسیار بیشتر‌ از پول‌های داخل حساب بانکی شما است. سوشال مدیا (اینستاگرام، تلگرام، توییتر، کلاب هاوس و…) با دقت به همین نکته جلو آمدند، رشد و پیشرفت کردند. این شبکه‌های اجتماعی با ظاهری متفاوت اما هدف یکتا فعالیت می‌کنند. هدف اصلی آن‌ها جلب توجه مخاطبان است. هر کدام سهم بیشتری از توجه مردم را به خودشان اختصاص دادند موفق تر بوده‌اند.